Beginpunt
Terug naar: zoeken | alle artikelen

Was de Stamhut een Schaapskooi?

Door: Hans van der Veen
In een logboek uit 1938 lees ik: "En met de Obaas komt voor ons een pracht van een stamverblijf; een oude schaapskooi, die we als blokhut mogen ombouwen en gelegen is aan de golfbaanvelden bij Kievitsdal tusschen Baarn en Hilversum".

De Stamhut, die sinds de oorlog ook de naam Het Behouden Huys draagt, is in 1984 gesloopt. Het gebouwtje lag naast de Golfvelden aan de Soestdijkerstraatweg. Inmiddels is er al een hele generatie Heideparkers die de Stamhut nooit in het echt heeft gezien. Ze zullen het met verhalen moeten doen, die blijven voorlopig nog wel even. Die Stamhut hd iets.

Het jaar 'negentien-drie-zeven, dan zul je wat beleven' is niet alleen het hoogtepunt voor de padvinderij in Nederland - de eerste Jamboree - in dat jaar krijgt ook Heidepark z'n Stamhut, het Heidepark-onderkomen met de spannendste historie. Waarvan dit keer ...

Het Begin.

In 1937, kort na de Jamboree, doet de heer Repko zijn intrede bij de groep, hij wordt de 'Oubaas' uit het citaat hierboven. Vermoedelijk is het aan hem te danken dat de Heideparkgroep, nog in datzelfde jaar, in contact komt met de heer E.H.D. Insinger, eigenaar van het Landgoed Pijnenburg. De Schaapskooi die er blijkbaar stond wordt door een aantal stamleden (16-20 jarigen), toen nog 'voortrekkers' geheten, van de grond af opnieuw opgebouwd. Insinger levert ook hout 'op stam', zelf te kappen uit het omliggende bos. Joop Hahndiek, voortrekker van toen en nu 82 jaar oud, kan het zich nog levend herinneren:

"Wij hadden toestemming om te schillen. Op een avond gingen we aan de slag, het was druilerig weer. Repko was erbij, de jongens waren er allemaal en ik was er ook. Toen ik daar bezig was dacht ik ... 'he, wat gek, ik zie overal lichten in het bos... ', en op een gegeven moment stond er een vent voor me, politie! Hij vroeg: 'Wie is hier de verantwoordelijk leider?' 'Ik zal hem even roepen'. Toen Repko kwam, maakte hij zich weer bekend: 'Politie'. Toen zei ie, dat alles afgesloten was: de Soestdijkerstraatweg en de hele omgeving. Wat wij hier uitvoerden? We zeiden dat we toestemming hadden om die bomen te blessen en te kappen en zo. Wat bleek? De boswachter die het beheer had - hij had een grote hekel aan ons, waarom weet ik niet want we waren altijd heel netjes - dacht ons toen te vangen. Hij had de hele politiemacht van Hilversum opgetrommeld. Het duurde even voor dat eindelijk doorgedrongen was dat wij daar terecht bezig waren. Uiteindelijk, ik ben er zelf bij geweest, heeft die vent op z'n donder gehad, omdat hij, dubbelloops jachtgeweer onder z'n arm, zo'n kabaal gemaakt had. Die hele politiebeweging was Jan Klaassen. Het hoofd vond het wel fijn want het was een goede oefening geweest. Dat was het begin geweest van het bouwen van die hut." Dit verhaal past bij de Stamhut.

Een Schaapskooi zo op de rand van hei en bos, waarin na enkele jaren van verval padvinders onderdak vinden. Nieuwsgierig geworden naar die Schaapskooi, bel ik Landgoed Pijnenburg. De heer Insinger, 78 jaar, was 16 februari 1996 net terug uit Spanje. Zijn rentmeester, de heer de Boer, heeft hem mijn vraag voorgelegd. Ook dat past, een landheer praat niet rechtstreeks met Jan en Alleman, daar heeft ie mensen voor. Zijn antwoord: "Nee, de stamhut is nooit schaapskooi geweest, het is een gebouwtje dat rond 1930 gebouwd is door Lutherverkenners of zoiets. Dat was een of andere speciale groep." Ik ben daar toen even stil van geworden. Ik heb het nagezocht, over Lutherverkenners heb ik tot nu toe nog niks kunnen vinden.

Onderzoek op oude topografische kaarten uit die tijd en daarvoor levert ook geen duidelijkheid op. Vooralsnog zullen we het dus met de verhalen moeten doen.

Anekdotes over de Stamhut.

Vooruit nog eentje, opgetekend uit de mond van G Verheul, voortrekker en verkennersleider:

"Het landgoed was van Pijnenburg. Ik weet nog dat dit verhaal toen ging. Hij heette eigenlijk Izaak Nathan Singer, een joodse man. Hij was journalist en hij was voor zijn beroep in Egypte toen hij het bericht kreeg: "U bent universeel erfgenaam, van het erfgoed van uw oom". En dat was Pijnenburg. Het lag in zeven gemeenten, Baarn, Lage Vuursche, Maartensdijk, Hilversum Soest. Ik kom niet aan zeven, maar dit is een anekdote. Izaak is dat toen maar gaan doen. Wij hadden natuurlijk groot ontzag voor deze man. Maar hij was nieuwsgierig naar wat dat wel niet was die padvinderij. Ik weet nog heel goed dat we hem daarom een keer hebben uitgenodigd voor een kampvuuravond: zingen, drinken, eten en een spannend verhaal. Hij vond het prachtig. Toen de avond vorderde durfden wij hem aan te spreken en zo weet ik dat hij dus journalist is en zo. Hij heeft ons altijd een goed hart toegedragen. We hebben nooit problemen met hem gehad. Dat is eigenlijk het tegenovergestelde met zijn rentmeesters. Daar kan ik me er geen van herinneren met wie we goed waren."

zegt het voort ...

snuffelmotor

OPROEP: Heeft U nog oude padvind(st)ers foto's in een album of fotodoos? Deel ze dan met andere oudleden. Contact Oudbruin over hoe en wat!

Er zijn 4 bezoekers online.

twiets

De tekst en afbeeldingen op deze website zijn het intellectuele eigendom van www.oudbruin.org behalve waar anders aangegeven of waar het verband dit duidelijk maakt (bijv. YouTube™ videos of material in het publiek domein). Waar mogelijk geven we een bronvermelding.
© www.oudbruin.org 2002-2018 (WH)
© design: fa.design
Browsers
Deze website werkt het best met:
Google Chrome™, Mozilla Firefox
Apple Safari™, Opera
Microsoft Internet Explorer™, vooral oudere versies, geven nog wel eens problemen met het juist formateren van de inhoud op deze website.
Gebruik altijd de laaste browser versie
en installeer anti-virus software
.
Omhoog